<\/p>\n
18<\/strong><\/p>\n Gonda haalde de voicerecorder van onder het hoofdkussen te voorschijn om de opnamen opnieuw af te spelen. Ze wist precies wat hij gezegd had, daar op de boulevard. En daarvoor: kaarten, mama, zijn jeugd – psychologie. Ze beluisterde een ander fragment.<\/p>\n Het gezoem van de lift klonk, vaag hoorde ze het geluid ergens een paar verdiepingen lager. Het nam in sterkte toe, de bel klonk, ze hoorde de deur openschuiven. Voetstappen op de gang. Ze drukte haastig op de stoptoets, wachtte, luisterde en schoof de voicerecorder snel weer onder het kussen.<\/p>\n De deur ging open. Van Loon kwam de kamer binnen; een windvlaag trok door de kamer, toen viel de deur hard in het slot. Ze lag op haar rug, de handen gevouwen onder haar hoofd, haar enkels gekruist. Hij bleef staan in de deuropening naar het halletje.<\/p>\n \u2018We moeten praten.\u2019<\/p>\n Hij had zijn das afgedaan, het blauwe puntje stak nog net uit een zak van zijn colbert. De bovenste knoopjes van zijn overhemd waren open; hij zag er moe uit.<\/p>\n \u2018Goed.\u2019<\/p>\n Hij keek om zich heen alsof hij een stoel zocht om in neer te vallen; maar er was alleen het exemplaar aan het minuscule bureautje naast haar, waarop haar tas stond. Hij ging zitten op het tweede bed en draaide zich naar haar toe. Zweeg.<\/p>\n \u2018Praat dan. Jij werd kwaad. Jij liep opeens zomaar weg.\u2019<\/p>\n Hij staarde haar aan.<\/p>\n \u2018Wat heeft de Vries gezegd?\u2019<\/p>\n Er kwam niet direct een antwoord. Hij zag hoe ze naar hem keek en toen haar blik afwendde.<\/p>\n \u2018Nou? Ik wil dat toch wel graag precies weten.\u2019<\/p>\n Ze keek hem niet aan. Het bleef stil. Haar schoenen stonden naast haar bed, aan het voeteinde, netjes naast elkaar; het jasje hing aan een kleerhanger in de verder lege kast waarvan de deur open geschoven stond. Ze had haar koffertje en de laptoptas op een bagagerek gezet, naast de deur naar het halletje. Beiden waren gesloten.<\/p>\n Ze zuchtte.<\/p>\n \u2018Dat hij je kende. Delft. De universiteit.\u2019<\/p>\n \u2018En verder?\u2019<\/p>\n \u2018Ja\u2026 hij bleef wat in het vage. Er scheen iets\u2026\u2019<\/p>\n \u2018Wat?\u2019<\/p>\n \u2018Iets mis te zijn.\u2019<\/p>\n \u2018Iets mis.\u2019<\/p>\n \u2018Ja.\u2019<\/p>\n \u2018Waarmee?\u2019<\/p>\n \u2018Met dat artikel.\u2019<\/p>\n \u2018Welk artikel?\u2019<\/p>\n \u2018Dat laatste artikel van jou.\u2019<\/p>\n \u2018Heb je niet gevraagd w\u00e1t?\u2019<\/p>\n \u2018Natuurlijk. Maar hij wist het ook niet precies.\u2019<\/p>\n \u2018En wat dacht je toen?\u2019<\/p>\n \u2018Ik was ge\u00efnteresseerd, natuurlijk. En ik vroeg hem of dat vaker voorkwam. Hoe erg dat was.\u2019<\/p>\n \u2018Vrij stomme vragen, moet ik zeggen.\u2019<\/p>\n Gonda zei niets.<\/p>\n \u2018En? Hoe erg was het? Volgens hem?\u2019<\/p>\n \u2018Dat zei hij niet.\u2019<\/p>\n \u2018En verder?\u2019<\/p>\n \u2018Het was voor zover hij wist nog nooit eerder voorgekomen.\u2019<\/p>\n \u2018En wat dacht jij toen?\u2019<\/p>\n \u2018Hij was een beetje raar, vond ik. Hij maakte niet zo\u2019n sympathieke indruk op me.\u2019<\/p>\n \u2018O, niet? Dat valt dan al weer mee. En wat dacht jij toen?\u2019<\/p>\n \u2018Ik dacht, dit is iets. Hier moet ik iets mee doen.\u2019<\/p>\n \u2018En toen besloot je mij te benaderen met een smoes?\u2019<\/p>\n \u2018Het was geen smoes. Ik was bang dat je anders niet zou komen.\u2019<\/p>\n \u2018Je had me ook gewoon eerlijk alles kunnen vertellen.\u2019<\/p>\n \u2018Was je dan gekomen?\u2019<\/p>\n \u2018Weet ik niet. Misschien niet.\u2019<\/p>\n \u2018Daarom.\u2019<\/p>\n Van Loon stond op en liep naar het raam.<\/p>\n \u2018Heb jij dat artikel z\u00e9lf eigenlijk gezien? Weet je waar het over gaat?\u2019<\/p>\n \u2018Ja, ik heb wel gekeken op internet. Maar ik snapte er niet veel van. Niets, eigenlijk. Ik hoop dat jij\u2026\u2019<\/p>\n Van Loon deed een stap in haar richting, naar het voeteinde van haar bed.<\/p>\n \u2018Zal ik je vertellen wat ik ervan vind? Ik vind het allemaal ongelooflijk achterbaks. En\u2026 triest. Heel triest. En na\u00efef. Zo werkt dat toch niet? Het is niet ethisch. Je had het moeten zeggen. Er bestaat toch zoiets als een journalistieke moraal? En op een gegeven moment had je het toch moeten aansnijden, deze\u2026 kwestie. En wat dacht je dan, dat mijn reactie zou zijn?\u2019<\/p>\n \u2018Weet ik niet. Dat kon ik toch niet voorspellen? Ik heb niet echt een plan, zie je. Ik dacht\u2026 als ik eerst maar\u2026 Ik wilde je eerst spreken, om te kijken wat voor soort iemand je was. Bent. Dat\u2026 die invalshoek, de groei van de wetenschap, dat interesseert me ook echt hoor.\u2019<\/p>\n \u2018Ja, ja. Ongetwijfeld.\u2019<\/p>\n \u2018Wat moet ik nu zeggen? Sorry. Ja, sorry. Nu ik je ken, beter ken, ja, ik vind je aardig. Ja. Sorry, het was stom.\u2019<\/p>\n Hij keek haar aan. Schudde zijn hoofd.<\/p>\n \u2018Dit is echt al te makkelijk.\u2019<\/p>\n Ze gaf geen antwoord, maar bleef hem aankijken.<\/p>\n Hij zweeg en keek naar haar. Haar bloes gekreukeld, het bovenste knoopje nu geopend, haar panty\u2019s wat verdraaid bij haar knie\u00ebn, lag ze op het bed. Het bleef stil. Hij liep om zijn bed heen en ging weer op de rand zitten. Hij zag hoe ze naar hem keek. Hij ging liggen en vouwde zijn handen onder zijn hoofd. Buiten toeterde een auto op de boulevard. Een lichtbundel gleed over het plafond; het geluid van een automotor stierf weg. Opnieuw was het stil. Hij schoof zijn schoenen uit; met een plof vielen ze op de grond aan het voeteinde van het bed.<\/p>\n Gonda kwam overeind en legde haar kussen recht. Hij wendde zijn blik af.<\/p>\n \u2018Misschien\u2026\u2019<\/p>\n Hij bleef naar het plafond kijken. In het glas van de plafonniere bewogen twee muggen.<\/p>\n \u2018Rombert, luister je? Misschien kan ik het toch enigszins goed maken.\u2019<\/p>\n \u2018O ja?\u2019<\/p>\n \u2018Ja.\u2019<\/p>\n \u2018Je meent het.\u2019<\/p>\n \u2018Jij kunt je verhaal ook vertellen, toch? Dat zal ik dan precies zo opschrijven. Ik laat je alles lezen. Voordat ik het publiceer. Jouw kant van het verhaal. Jouw perceptie.\u2019<\/p>\n Hij reageerde niet.<\/p>\n \u2018Is dat een idee?\u2019<\/p>\n \u2018Dit klinkt als een soort juridische procedure. Redelijk. Evenwichtig. Heel redelijk. Enorm evenwichtig.\u2019<\/p>\n Ze zweeg.<\/p>\n Van Loon stond op. Hij liep om de bedden heen naar het raam. Ze keek hoe hij daar stond, met zijn rug naar haar toe. Het bleef lange tijd stil. Tenslotte draaide hij zich om en keek haar aan. Ze lag nog steeds in dezelfde houding op het bed.<\/p>\n \u2018Ik moet hier over nadenken.\u2019<\/p>\n \u2018Ja.\u2019<\/p>\n \u2018Ik ga een eindje wandelen.\u2019<\/p>\n \u2018Goed.\u2019<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"